سلام

نمیدونم چرا اومدم... آخه میخواستم دیگه نیام و بشینم درس بخونم...درس بخونم تا شاید بتونم کنکور رو قبول بشم... اما...نمیدونم چرا...نمیدونم چرا خدا با ما اینجوری میکنه... چرا من نباید یه روز خوش تو زندگیم ببینم... آخه چرا واسه من باید این اتفاقا بیفته...آخه خدایا مگه من چه گناهی کردم که لایق اینهمه سختی هستم؟وقتی سال جدید شروع شد لحظه سال تحویل کلی گریه کردم آخه واسم سخت بود که داییم رو امسال نمیبینم هممون گریه کردیم... ولی بعد از دو یا سه روز اوضاع تغییر کرد،همه چیز خیلی خوب بود ما هر سال میرفتیم تهران ولی امسال نرفتیم به جاش همه اومدن دیدن ما، عموها و دایی ها. هممون خیلی خوشحال بودیم من،مامان،بابا ،زهرا و بهاره... یعنی امسال خیلی کم پیش میومد که مهمون نداشته باشیم... خیلی خوب بود... خدا رو شکر کردم... با خودم گفتم وقتی امسال از اول خوب شروع بشه تا آخر خوبه... دیگه ناراحت داییم نبودم... شب 15 فروردین بود که من تقریبا خواب بودم اما تو همون حالت شنیدم که بابام گفت عمه ام خبر دادن که میخوان بیان خونمون.دوباره همه خوشحال بودیم اما حیف که این خوشحالی آخر طی فقط چند ساعت جاشو به غم و غصه و ناراحتی داد... غمی که فکر میکنم تا عمر دارم یادم نره... طی چند ساعت بابام از پیشمون رفت و ما رو تنها گذاشت... ساعت 5/1 بعد از نیمه شب بود که با صدای مامانم از خوا بیدار شدم... مامانم گفت بچه ها بیدار شید باباتون حالش بده باید ببریمش بیمارستان... من وقتی بیدار شدم دیدم بابام وسط آشپزخونه نشسته و داره از درد به خودش میپیچه... رنگ صورتش عوض شده و عرق سرد رو صورتش نشسته... مامانم سریع رفت و همسایمون رو اصدا کرد تا بابامو ببرن بیمارستان...بردنش...وسط راه زنگ زد خونه،من مثل برق رفتم گوشی رو برداشتم بابا بود گفت حالم خوبه شما برید بخوابید ما میریم بیمارستان و برمیگردیم... وای...یعنی حقیقت داره؟اونقدر خوشحال شده بودم که نگو...رفتم بخوابم حدود 15 دقیقه خوابیدم اما از صدای پای زهرا بیدار شدم... گفتم هنوز نیومدن؟گفت نه...هر چی به مامان زنگ میزنم اشغاله...گفتم عیبی نداره الان میان بابا گفت حالش خوبه... ساعت 20/3دقیقه بود حس عجیبی داشتم ... نشستم و دعا کردم و گریه کردم...از خدا خواستم بابام سالم برگرده خونه... حدودا 10 دقیقه بعد بود که یه صدای ضعیفی شنیدم....گفتم زهرا اومدن... زهرا گفت نه من صدایی نشنیدم گفتم چرا صدای در ماشین بود رفتیم دیدیم اومدن... ماشین بابام جلوی در بود ولی کسی توش نبود زود رفتم درو باز کردم تا توی راهرو ببینمشون اما...اما فقط مامانم بود ... حالش خوب نبود... لباسای بابام هم تو دستش بود...گفتیم چی شد؟بابا کو؟ نمیتونست حرف بزنه به سختی گفت نگهش داشتن... گفتیم یعنی بستریش کردن؟ چرا؟ هیچی نمیگفت... دوباره گفتیم چرا؟گفت خودتونو آماده کنید...داشتم دیوونه میشدم...بدو بدو رفتم پایین پیش همسایمون گفتم آقا مهدی تو رو خدا بگید چی شد بابام کجاست؟ گفت هیچی نشده...بردنش سی سی یو...اما معلوم بود دروغ میگه آخه چشماش پر اشک بود... وقتی دوباره برگشتم بالا و مامانم رو دیدم که چجوری سرخ شده دیگه همه چیز رو فهمیدم ... دیگه فهمیدم که بدبخت ترین آدم روی زمینم... اما هنوز یه چیزی رو نفهمیدم... همه میگفتن خواست خدا بوده...اما من نمیفهمم که چرا خدا با ما اینجوری میکنه... هنوز یک سال از رفتن داییم نگذشته بود چرا باید نوبت بابام میشد؟ چرا باید مامانم نتونه لباس مشکی رو از تنش در بیاره... چرا باید بغض تو گلوی من بمونه...

چرا زندگی اینقدر عذاب آور و خسته کننده است؟

چرا من حالم از زندگی بهم میخوره؟

چرا باید زندگی کنم و بسوزم و بسازم؟؟؟

ولی من از یه چیزی خوشحالم... از اینکه بابام اونقدر خوب بود که میدیدم همه از ته دل گریه میکردن... هیچکس باورش نمیشد که امیر سعید به این زودی بره آخه دختر کوچیکش هنوز 16 سالش پر نشده...

بابام خودشو وقف مردم کرده بود... به خاطر مردم از خودش میگذشت اونقدر مهربون بود که آشنایان مامانم بیشتر از اینکه مامانم رو دوست داشته باشن اونو دوست داشتن...مادربزرگم دیگه پسر خودشو از یاد برده و دیگه داغدار امیره... تنها دامادش و بهترین داماد دنیا...

و من... منم داغدارم... چون دیگه نمیتونم بابامو ببینم...بابای من بهترین بابای دنیا بود...هنوز نتونستم درست و حسابی گریه کنم...یعنی نمیتونم... بغض تو گلوم گیر کرده،دارم خفه میشم... امروز بعد از یه هفته اومدم خونه...تا حالا تهران بودیم...آخه بابام رو بردیم تهران تا توی زادگاهش باشه... همه چیز این خونه من رو یاد بابا میندازه...ماشینش توی حیاطه... لباساش توی کمد... اصلا درو دیوار ورکه نگاه میکنم یاد بابام میفتم...

من که خودمو کنترل میکنم تا مامانم بیشتر از این غصه نخوره و از خدا میخوام که به مامانم صبر بده یعنی وقتی چنین مصیبتی رو برامون میفرسته خودش هم باید صبرش رو بده...

شاید این آخرین پستی باشه که من توی این وبلاگ مینویسم ...شاید هم نه...اما من دیگه به این زودی ها پیدام نمیشه...

خداحافظ...